Jak działa Burgundia?

Jak działa Burgundia?

Spotykamy się z tym na każdym kroku, ze stwierdzeniami, które wydają się nam komunałami, powtarzalnymi jak zacięta płyta. O tym, że Burgundia jest trudna, naszpikowana rodzinnymi zależnościami, kooperatywami, działkami i parcelami. Jest 539 premier cru i 32 grand cru, setki winiarzy i wiele wspaniałych win. Jest też kilka elementów niewzruszalnych, żelaznych filarów na których oparta jest reputacja tego regionu, za którą podążają ceny, bardzo różne, nigdy zbyt niskie.
Wina powstają w wielu miejscach, ale w niewielu splot korzystnego terroir, odpowiedniego doboru winogron oraz technik winifikacyjnych manifestuje się z taką siłą. I wydawać by się mogło, że to właśnie ta kombinacja znajduje ujście w energii wibrującej w winach.

Geologia jest zawiła ale nie niemożliwa do odcyfrowania. W erze jurajskiej (a dokładniej między 195 a 135 mln lat temu) obszar Burgundii znajdował się pod wodą. Na dnie tego oceanu powstała podczas 60 milionów lat cała kolekcja różnorodnych skał wapiennych, czyli formacji powstałych z kompresji ( przez ciężar nadległej wody) resztek szkieletów morskich organizmów. Po ustąpieniu wody, sytuacja się skomplikowała dodatkowo, ponieważ podczas ekspozycji na różne erozyjne czynniki zewnętrzne (wiatr, woda) skała przekształcała się dodatkowo potęgując ilość wersji wapienia. Stąd w dużym skrócie bierze się w Burgundii wielość skał - takich jak margle, dolomity, gliny - w których podstawą składu jest najczęściej oceaniczny kalcyt. To skład, a kształt? To bliższy nam oligocen i miocen, pomiędzy 35 a 26 milionów lat temu, kiedy zaczęły się podnosić Alpy i na brzegu obszaru górskiego powstała niecka ( jak to ma miejsce w niemal każdym miejscu z wywyższonym obszarem, choćby spojrzeć na dolinę Gangesu i Himalaje) wypełniona początkowo lagunami i płaszczyznami. Z czasem i postępującym procesem naprzemiennych ochłodzeń i ociepleń klimatu ( późniejszy okres zlodowaceń) - woda z nieustannych roztopów, spływając z gór żłobiła doliny rzek, które trwają do dziś (np Rodan zasilany z Alp). W ten sposób Burgundia u swego zarania była początkowo, przedgórską niecką, której finalny kształt i ułożenie z północy na południe ukształtowały procesy erozyjne. 
Złoty Stok? Côte d’Or. Nieuchronnie - jeżeli stok jest ułożony z północy na południe mając wschodnią ekspozycję, to co będzie pierw oświetlać wznoszące się słońce, jeżeli nie właśnie ten stok od szczytu w dół?
Zwłaszcza, że to właśnie wyżej najczęściej znajdują się formacje z czystego wapienia, odbijające światło, niżej - ze względu na grawitacyjne osuwanie się materiału skalnego - zalega drobniejszy, kamienisty materiał skalny, często spojony gliną. Naturalnie to tam gdzie podłoże jest bardziej wapienne będą parcele obsadzone Chardonnay.

Samo ukształtowanie Côte d’Or nie jest jednakowe na całej długości. Węższy, bardziej stromy stok w Côte de Nuits - parcele na mapach są węższe, mniejsze, bardziej skupione. Tuż za Corton, gdzie rozpoczyna się Côte de Beaune - stok skręca na południowy - wschód i znacznie się wypłaszcza, więc traci na stromości, doliny przecinające go są szersze i łagodniejsze. W rejonie Savigny szerokość całego Côte to aż 4 kilometry.